از صنعتگری تا حرفه نهادینه شدن آموزش معماری
انتقال معماری از یک مهارت صنعتگری سنتی به رشته ای آکادمیک و حرفه ای مستقل فرآیندی پیچیده و طولانی بوده که در رنسانس آغاز و در قرن نوزدهم تکمیل شد این مقاله به بررسی مراحل این تحول و عوامل مؤثر بر آن می پردازد.
تا قبل از رنسانس معماری بخشی از فعالیتهای صنعتگری بود و معماران اغلب از میان بنایان ماهر برخاسته بودند. تحول این وضعیت و پیدایش مفهوم معمار” هنرمند نقطه عطفی در تاریخ این رشته محسوب میشود. پیشینه تاریخی در دوران باستان معماری عمدتاً در چارچوب سیستمهای کارآموزی و گروههای صنفی انتقال می یافت فیلیپو برونلسکی در قرن پانزدهم اولین معماری بود که خود را به عنوان هنرمندی مستقل معرفی کرد و نه صرفاً یک صنعتگر
نهادینه شدن آموزش تأسیس در پاریس در سال ۱۶۷۱ اولین نهاد رسمی آموزش معماری بود. این الگو سپس در سایر کشورهای اروپایی تکرار شد در قرن نوزدهم با صنعتی شدن و پیچیده تر شدن ساخت و ساز، نیاز به آموزش تخصصی تر احساس شد چالشها و تحولات یکی از مهمترین چالشها در این دوران تعادل میان آموزش نظری و عملی بود مدارس مختلف رویکردهای متفاوتی اتخاذ کردند؛ از تأکید صرف بر کلاسیک تا پذیرش فناوریهای جدید باهاوس در قرن بیستم تلاش کرد این دوگانگی را برطرف کند.
وضعیت معاصر امروزه آموزش معماری ترکیبی از تاریخ نظریه فناوری طراحی و مدیریت پروژه است. رشته معماری به عنوان حرفهای مستقل دارای مجوزهای قانونی و استانداردهای اخلاقی مشخص شناخته میشود.
در نتیجه :
تبدیل معماری از صنعتگری به رشته دانشگاهی فرآیندی بود که طی چندین قرن انجام شد. این تحول نه تنها جایگاه اجتماعی معماران را ارتقا داد بلکه زمینه را برای نوآوریهای علمی و هنری در این حوزه فراهم کرد.
دیدگاهتان را بنویسید